Μαρτύρησε στην Κω στις 5 Αυγούστου 1668.

 

Ο άγιος νεομάρτυς Χρήστος καταγόταν από την Πρέβεζα και ήταν ναυτικός. Πιάνοντας κάποτε σκάλα στο λιμάνι της Κω πήγε να εξομολογηθεί σε ένα ιερομόναχο από την Ι. Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους , ο οποίος και έγραψε το μαρτύριο του αγίου και ο οποίος σημείωσε χαρακτηριστικά ότι ο νέος ευρέθη στην εξομολόγηση εκείνη καθαρός, σεμνός και ευλαβής.

 

Μετά από λίγες ημέρες κι ενώ επέστρεφε στο πλοίο του συναντήθηκε στο δρόμο με μια παρέα γενιτσάρων . Αυτοί μόλις τον είδαν άρχισαν να βρίζουν την ορθόδοξη πίστη και το Άγιο Βάπτισμα. Όταν το άκουσε ο άγιος, που η καρδιά του φλεγόταν από την αγάπη του Χριστού, έκανε τον σταυρό του και τους απάντησε : Η δική σας η θρησκεία , ασεβείς, είναι άξια ύβρεων και ο προφήτης σας, ο μικρός Μωάμεθ, είναι ο πρόδρομος του αντιχρίστου, το θηρίον, το βδέλυγμα της ερημώσεως, ο ψευδοπροφήτης.

 

Όταν τ’ άκουσαν οι γενίτσαροι εξαγριώθηκαν κι έτρεξαν να τον συλλάβουν, καθώς κατευθυνόταν στο πλοίο, πλήθος πολύ , σαν αιμοβόρα θηρία. . Τον άρπαξαν, τον έδερναν και τον έσυραν στον δικαστή κραυγάζοντας : αρνείσαι τον Χριστό σου και το βάπτισμα για να σε αφήσουμε ελεύθερο; Ειδ’ άλλως θα σε βασανίσουμε και θα σε κάψουμε.

 

Ο γενναίος αθλητής έφτυσε τότε τους κατηγόρους του και έλεγε στα ελληνικά το Πιστεύω. Βλέποντας εκείνοι το ακλόνητο της καρδιάς του και την εμμονή του στην πίστη τον έσυραν έξω από την πόλη και τον κατέκοψαν με τα μαχαίρια τους. Κατόπιν άναψαν φωτιά και τον έκαψαν ζωντανό ακόμη . Όλοι, ασεβείς και πιστοί και ο συγγραφέας του μαρτυρίου , έβλεπαν το μαρτυρικό λείψανο ν’ αστράφτει όπως ο ήλιος.

 

Έβγαιναν από αυτό αστραπές , ακτίνες φωτός σαν τις ακτίνες του ήλιου. Μετά από αυτά και για μεγαλύτερη τιμωρία και εκδίκηση οι άπιστοι τον άφησαν περισσότερο από ένα μήνα άταφο. Σ’ όλο αυτό το διάστημα όμως το μαρτυρικό λείψανο παρέμεινε αναλλοίωτο και άθικτο και κανένα ζώο δεν τόλμησε να το πλησιάσει , τις δε τρεις πρώτες νύχτες το κάλυπτε ιλαρό φως που ερχόταν από τον ουρανό.

Και πολλά θαύματα έγιναν , μάλιστα και δαιμόνια εκδιώχτηκαν και πλήθος άλλες ιάσεις στους χριστιανούς που προσέτρεχαν να τον τιμήσουν.

 

Ελάχιστες είναι οι πληροφορίες για τον Άγιο Ονούφριο κι αυτές διασώζονται από τους κατοίκους της Κορωνησίας , η οποία εκκλησιαστικώς ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Νικοπόλεως.

 

“Θεοσεβέστατος και ταπεινός” μόνασε σ' ένα μοναστήρι της Ι.Μ. Νικοπόλεως στο “Γενέθλιο της Θεοτόκου”.

Η ταπειτότητά του 'ηταν τέτοια που δυστυχώς οι άλλοι μοναχοί την μπορώντας να κατανοήσουν την αγιότητά του , τον περιγελούσαν.

 

Η εμφάνιση όμως δύο θαυμάτων από τον Άγιο άλλαξε αμέσως την εικόνα που είχαν οι άλλοι γι'αυτόν.

 

Σύμφωνα με το πρώτο θαύμα έγινε αντιληπτός από τους συνμοναχούς στο μοναστήρι όταν επέστερεψε σ' αυτό από ένα ξερονήσι όπου βρισκόταν πάνω στο ράσο του που το χρησιμοποίησε ως βάρκα.

 

Κατά το δεύτερο θαύμα , έπειτα από προσευχή του απέκτησε γεννειάδα μέχρι το έδαφος παρά το γεγονό ότι ήταν σπανός.

Δεν είναι ακριβής ο χρόνος της κοίμησής του. Πάνω από το τάφο του έκτισαν ναό προς τιμήν του.

Η μνήμη μου εορτάζεται στις 12 Ιουνίου μαζί με τον συνονόματο Άγιο Ονούφριο της Αιγύπτου.

 

(αποσπάσματα από το βιβλίο “ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ” του Κων/νου Ηρ.Δεσπότη-Εκδόσεις Παρακαταθήκη- Θεσσαλονίκη 2009- β΄ έκδοση)

ο Άγιος Ηλιόδωρος έζησε τον 4ο αι. Και διακρίθηκε για την ευσέβειά του και την ενάρετη πολιτεία του.

Υπήρξε Επίσκοπος Κερκύρας, η οποία υπαγόταν στην πνεθματική εξάρτηση και δικαιοδοσία του αρχιεπισκόπου Νικοπόλεως.

Με την ιδιότητα αυτ'η έλαβε μέρος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ η οποία αναθεμάτισε τον αιρεσιάρχη Άρειο και διακήρυξε την θεότητα του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδας, δηλαδή την ομοουσιότητα του Υιού προς τον Πατέρα.

 

Μετά την Σύνοδο αυτή ο Άγιος Ηλιόδωρος έγινε αρχιεπίσκοπος Νικοπόλεως μέχρι της Κοιμήσεως του το 343 μ.χ.

 

(αποσπάσματα από το βιβλίο “ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ” του Κων/νου Ηρ.Δεσπότη-Εκδόσεις Παρακαταθήκη- Θεσσαλονίκη 2009- β΄ έκδοση)

 

Ο Άγιος Δονάτος έζησε επί της βασιλείας του Θεοδοσίου του Μικρού.

Πήρε μέρος στην Γ΄Οικουμενική Σύνοδο το 431 μ.Χ ., που συνεκλήθη για να ελέγξει τον Νεστόριο.

Υπήρξε “φωτεινό Παράδειγμα μιμήσεως” για τον τρόπο που ποίμανε το ποίμνιό του.

 

 

(αποσπάσματα από το βιβλίο “ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ” του Κων/νου Ηρ.Δεσπότη-Εκδόσεις Παρακαταθήκη- Θεσσαλονίκη 2009- β΄ έκδοση)

 

 

Έζησε στα μέσα του 5ου αι. Και διακρίθηκε για την θερμή του πίστη, την ευσέβεια και τον φόβο του Θεού. Αγωνίστηκε κατά της αίρεσης του μονοφυσιτισμού , η οποία υποστήριζε την μία φύση του Κυρίου, την θεία .

 

Ο Άγιος μαζί με τους άλλους πατέρες υποστήριξε θερμά και με επιχειρήματα τις δύο φύσεις του Χριστού (την θεία και την Ανθρώπινη κατά το ορθόδοξο δόγμα μας).

Η βία και η τρομοκρατία όμως που ασκήθηκε στους πατέρες της Συνόδου αυτής από τους υποστηρικτές του μονοφυσιτισμού εξανάγκασε τους Πατέρες να αθωώσουν τον αιρετικό Ευτυχή.

 

Ο Αττικός και οι υπόλοιποι πατέρες συναισθανόμενοι το λάθος τους αποκηρύσσουν κι αποδοκιμάζουν την απόφαση της Συνόδου της Εφέσσου και συμμετέχουν στην νέα Σύνοδο , την Δ΄ Οικουμενική που συγκληθηκε το 451 μ.Χ. στην Χαλκηδόνα , όπου υπεραμ΄θνονται της ορθόδοξης αληθείας για την θεανθρώπινη φύση του Χριστού μας.

 

Πέθανε το 457 υπερασπιζόμενος μέχρι την τελευταία του στιγμή την Ορθόδοξη Πίστη.

 

 

 

 

(αποσπάσματα από το βιβλίο “ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ” του Κων/νου Ηρ.Δεσπότη-Εκδόσεις Παρακαταθήκη- Θεσσαλονίκη 2009- β΄ έκδοση)