Ο «Μουνής» και η χαμένη συνθήκη του θεάτρου
https://www.agon.gr/wp-content/uploads/2026/05/mounhs_stage-300x205.jpeg 300w, https://www.agon.gr/wp-content/uploads/2026/05/mounhs_stage-1024x701.jpeg 1024w, https://www.agon.gr/wp-content/uploads/2026/05/mounhs_stage-768x526.jpeg 768w, https://www.agon.gr/wp-content/uploads/2026/05/mounhs_stage-1536x1052.jpeg 1536w, https://www.agon.gr/wp-content/uploads/2026/05/mounhs_stage-960x658.jpeg 960w, https://www.agon.gr/wp-content/uploads/2026/05/mounhs_stage-584x400.jpeg 584w, https://www.agon.gr/wp-content/uploads/2026/05/mounhs_stage-585x401.jpeg 585w" sizes="auto, (max-width: 1200px) 100vw, 1200px" title="Ο «Μουνής» και η χαμένη συνθήκη του θεάτρου 10" />Το θέατρο δεν είναι μόνο αυτό που συμβαίνει πάνω στη σκηνή. Είναι και όσα ο θεατής δεν πρέπει καν να σκέφτεται όσο παρακολουθεί μια παράσταση: αν ακούει, αν χωρά, αν μπορεί να συγκεντρωθεί. Με αφορμή τον «Μουνή» της Λένας Κιτσοπούλου στο Stage Ioannina, ένα κείμενο για τη λεπτή σύμβαση ανάμεσα στη σκηνή και το κοινό. Και για το πώς μπορεί να χαθεί μια παράσταση, ακόμη κι όταν οι άνθρωποί της έχουν δουλέψει πραγματικά πάνω σε αυτήν.


















