Απειρωτάν

• ΑΠΟΨΕΙΣ

   του Κώστα Παπαθεοδώρου
Είναι προφανές πλέον ότι βρισκόμαστε υπό κατοχή. Υπό γερμανική κατοχή. Η μεγάλη μας φίλη, η κα Αγγέλα Μέρκελ, που εκφράζει με τον αυθεντικότερο τρόπο τον νεογερμανικό οικονομικό εθνικισμό, επιδιώκει μέσω της Ελλάδας να καταστήσει σαφές σε όλους ποιος είναι το αφεντικό. Και δεν το κάνει  μόνο για λόγους εγωισμού.  Μέσωαυτής της διαδικασίας η γερμανίδα καγκελάριος επιδιώκει την αναθεώρησηεπί το σκληρότερο του Συμφώνου Σταθερότητας που προβλέπει συμμόρφωσητων κρατών της Ευρωζώνης σε έλλειμμα έως 3% και σε δημόσιο χρέος μέχρι60% του ΑΕΠ.Ο λόγος είναι προφανής. Ξεκαθάρισμα και ξεσκαρτάρισμα των αδύναμων κρατών ώστε να απομείνει  ένας νέος πυρήνας χωρών που θα είναι σε θέση να ακολουθούν και να υποστηρίζουν το σκληρό ευρώ.Υπό αυτές τις συνθήκες, με δεδομένη την πολιτική ηγεμονική  και την οικονομική κυριαρχία,  ο πλούσιος βορράς θα τροφοδοτεί με βιομηχανικά είδη τον φτωχό νότο και  η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και γιατί όχι και η Ιταλία (συμπεριλαμβανομένων και των χωρών της ανατολικής Ευρώπης  θα μετατραπούν σε αγορές υποδοχής των προϊόντων και το πολύ να εξάγουν εργατικό δυναμικό για της ανάγκες της  «φάμπρικας».Αξίζει νασημειωθεί ότι περίπου το 70% των εξαγωγών της γερμανικής βιομηχανίαςαπορροφώνται από την ευρωπαϊκή αγορά. Και είναι προϊόντα όχι μόνο άκρωςανταγωνιστικά αλλά τα περισσότερα από αυτά  κατέχουν θέση σχεδόν μονοπωλιακή  καιάρα δεν εξαρτώνται από τις ισοτιμίες των νομισμάτων. Όπως εκτιμούν οιΓερμανοί νεοεθνικιστές: Βρετανοί, Γάλοι, Ιταλοί, Ισπανοί, Έλληνες κλπ,ανεξαρτήτως της ισοτιμίας του ευρώ θα «αναζητήσουν» τη Mercedes την Porsche, τη Siemens κλπ.Για τη Γερμανίαμε το κολοσσιαίο ΑΕΠ (1652 τρις ευρώ ) η διάσωση της Ελλάδας με ΑΕΠ 280δισ. ευρώ, θα ήταν μια απλή…διεκπεραίωση. Όμως οι κυνικοί Γερμανοί όχιμόνο δεν προθυμοποιήθηκαν να αναλάβουν τέτοια πρωτοβουλία αλλά έβαλανστο παιχνίδι και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), εξευτελίζονταςτην ίδια την  Ε.Ε. η οποία φαίνεται έτσι, ότι  δενμπορεί μόνη της να λύσει τα προβλήματά της και βάζει από την πίσω πόρταστο παιχνίδι τις ΗΠΑ που έχουν τη μεγαλύτερη οικονομική συνεισφορά καιουσιαστικά ελέγχουν το ΔΝΤ.Το «πέτυχαν»χωρίς σοβαρές αντιδράσεις αξιοποιώντας και τους άστοχους«επικοινωνιακούς» χειρισμούς της Κυβέρνησης η οποία μάλλον από λάθοςεκτίμηση επέσειε ως «φόβητρο» την προσφυγή στο ΔΝΤ.Και αφού διασφάλισαν το σχήμα που ήθελαν φρόντισαν να εξασφαλίσουν και το… ρεγάλο τους.  Μεεπιτόκιο της τάξης του 5% οι Γερμανοί δανειστές μας θα κερδίσουν περίτο 1δισ. ευρώ. Ως γνωστόν το 75% του χρέους βρίσκεται στα χέρια τωνξένων εταίρων μας και κυρίως των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών που με τηνανοχή ίσως και τη συνενοχή των κυβερνήσεων τους όχι μόνο δεν μαςδιευκολύνουν αλλά ακόμη και αυτή την ώρα της κρίσεως  κερδοσκοπούν ασύστολα σε βάρος μας.«Τέτοια βοήθειαείναι βρισιά» εκτός από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη (Μάουτχαουζεν) φωνάζουνανοικτά πλέον όλοι οι οικονομολόγοι που σέβονται τον εαυτό τους αλλάκαι ο επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΕυρωπαϊκούΣοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανός Μαρτέν Σουλτς, ο οποίος  αφούχαρακτήρισε «απόλυτα απαράδεκτο μηχανισμό» τον δανεισμό της Ελλάδας μεεπιτόκιο 5% τόνισε ότι καμία χώρα δεν έχει δικαίωμα να κερδίζει από ταχρέη ενός άλλου κράτους…Ακόμη και ο  επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Όλβιε Μπλέντερ, σε συνέντευξή του στη «Λε Μοντ», επισήμανε  ότι εάν η Ελλάδα δανειστεί με υψηλά επιτόκια θα βυθιστεί στην ύφεση καθιστώντας αδύνατη την οικονομική ανάπτυξη…Με αυτά τα δεδομένα, οικονομικοί αναλυτές που πρωτίστως ενδιαφέρονται  να διασφαλίσουν την αποπληρωμή των δανειακών κεφαλαίων των πελατών τους, εκτιμούν  ότι έως το 2014 το χρέος της Ελλάδας θα φτάσει το 150% του ΑΕΠ, εξέλιξη που φέρνει πιο κοντά τον κίνδυνο της χρεοκοπίας.Σε κάθεπερίπτωση πάντως η χώρα μπαίνει στη «ζώνη του λυκόφωτος» ως αποτέλεσματης παραγωγικής αποδιάρθρωσης, της γραφειοκρατικής μέγγενης καιπροφανώς των διαρθρωτικών και εξυγιαντικών μέτρων για την οικονομία.Το πόσο θαδιαρκέσει η ύφεση αλλά και τι κόστος θα έχει, εξαρτάται από τηνΚυβέρνηση. Πέρα και πάνω από το όποιο «σχέδιο» απαιτείται εμπέδωση τηςαξιοπιστίας και της ισονομίας.Εάν οι πολίτες πειστούν ότι οι θυσίες τους πιάνουν τόπο, ίσως  δείξουν ανοχή. Σε αντίθετη περίπτωση θα ξεχυθούν στους δρόμους και η  απελπισία τους θα είναι το υποκείμενο  της κοινωνικής έκρηξης. Και πολύ φοβάμαι, ότι δεν θα πρόκειται για κλασικούς  «κοινωνικούς αγώνες» έτσι όπως μέχρι σήμερα τους αντιλαμβανόμαστε  αλλά για φαινόμενα ακραία.. Φαινόμενα βίας και καταστροφής όπως αυτά του Λος Άντζελες και της Αργεντινής. Και προφανώς τέτοιου είδους εξέγερση θα σηματοδοτήσει και το τέλος του υφιστάμενου πολιτικού μας συστήματος.Το «τέλος ανοχής» θα σηματοδοτήσει και το πραγματικό «τέλος εποχής».  «Το τέλος της ιστορίας» κατά τον Φουκουγιάμα αν θεωρήσουμε ότι «η ιστορία είναι το σύνολο των πραγμάτων που δεν μπορέσαμε  να αντιμετωπίσουμε» όπως έλεγε ένας άλλος γερμανός καγκελάριος, ο Αντενάουερ.